Wstęp

index gatunków:

łaciński | polski

Koślaczek stożkowaty
Buławnik wielkokwiatowy
Buławnik mieczolistny
Buławnik czerwony
Podrostek alpejski
Ozorka zielona
Żłobik koralowaty
Obuwik pospolity
Stoplamek bałtycki
Stoplamek Fuchsa
Stoplamek krwisty
Stoplamek krwisty odmiana żółtawa
Stoplamek plamisty
Stoplamek szerokolistny
Stoplamek Ruthego
Stoplamek bzowy
Stoplamek Traunsteinera
Kruszczyk połabski
Kruszczyk rdzawoczerwony
Kruszczyk szerokolistny
Kruszczyk ostropłatkowy
Kruszczyk drobnolistny
Kruszczyk błotny
Kruszczyk siny
Storzan bezlistny
Tajęża jednostronna
Gółka długoostrogowa
Gółka wonna
Wątlik błotny
Miodokwiat krzyżowy
Lipiennik Loesella
Listera sercowata
Listera jajowata
Wyblin jednolistny
Gnieźnik leśny
Kukuczka kapturkowata
Dwulistnik muszy
Storczyk cuchnący
Storczyk męski
Storczyk męski
Storczyk kukawka
Storczyk samiczy
Storczyk blady
Storczyk błotny
Storczyk purpurowy
Storczyk trójzębny
Storczyk drobnokwiatowy
Storczyk drobnokwiatowy
Podkolan biały
Podkolan zielonawy
Gołek białawy
Kręczynka jesienna
Storczyca kulista


   

Galeria polskich storczyków:

Herminium monorchis - Miodokwiat krzyżowy

Status w Polskiej Czerwonej Księdze: Gatunek krytycznie zagrożony (CR)
Status w Liście roślin rzadkich i zagrożonych: Gatunek wymierający (E)
Wpisany na listę Natura 2000: Nie

Roślina: Bulwy dorastają do 1 cm długości. Pęd osiąga od 10 do 30 cm wysokości, jest zielony lub żółtonabiegły.

Kwiatostan: Kwiatostan długości od 3 do 10 cm jest wielokwiatowy o zróżnicowanej gęstości. Przysadka osiąga do 0,5 cm, zalążnia zwykle jest niewiele dłuższa. Torebki nasienne midokwiatu krzyżowego mają długość do 1 cm.

Kwiat: Kwiaty posiadają charakterystyczny zapach miodu. Warżka ma długoś 2-4 mm, górny zewnętrzny płatek 2-3 mm, boczny zewnętrzny płatek podobnie, a boczny wewnętrzny płatek jest nieco dłuższy, dorasta do 3-4 mm.

Występowanie: Miodokwiat krzyżowy jest najrzadszym polskim storczykiem. Na terenie Polski notowany był na 18 stanowiskach, obecnie potwierdzony jest jedynie w Dolinie Rospudy na Suwalszczyźnie! Rośnie tam na torfowisku niskim przechodzącym w borealną brzezinę bagienną. Gatunek ten jest zagrożony na całym obszarze swojego występowania, w wielu krajach (m.in. Finlandii) już wymarł, w innych wpisany jest do czerwonych ksiąg roślin. Jedynie w Szwajcarii i części Anglii nie jest jeszcze krytycznie zagrożony.

Zagrożenia: Największym zagrożeniem dla miodokwiatu krzyżowego jest zmiana stosunków wodnych w miejscu jego występowania, a także sukcesja ekspansywnych roślin - miodokwiat krzyżowy jest rośliną światłożądną. Przyczyną zaniku większości polskich stanowisk było osuszenie torfowisk, na których występował. W Europie miodokwiat jest notowany głównie w zespołach łąkowych i murawowych. Przyczyną jego zaniku bywa zaprzestanie ekstensywnego koszenia łąk, na których występuje. Polskie stanowisko miodokwiatu krzyżowego jest skrajnie zagrożone z powodu budowy drogi Via Baltica, która ma przeciąć Dolinę Rospudy w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska tego storczyka. Doprowadzi to z pewnością do jego wymarcia!

Ciekawostki: W ostatnich latach prowadzony jest eksperymentalny projekt przesadzenia fragmentu populacji miodokwiatu krzyżowego na wtórne stanowiska na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. Niestety, ze względu na bardzo skomplikowaną biologie tej rośliny szanse na powodzenia tego przedsięwzięcia są trudne do oszacowania.



[Skocz do początku]